لحظه ها ودقایق و ساعت ها کند وکشنده می گذرند.ولی عمرمثل باد،تند وبرق آسا،اما باز هم کشنده می گذرد.

سال 82 چشم بر هم زدنی گذشت.بی آنکه کسی متوجه باشد فعالیت انتخاباتی کاندیداهای پنهان آشکار از مدت ها قبل شروع شده بود.من دیگر کاملا به این نتیجه رسیده بودم که هاشمی بهترین گزینه ی پست ریاست جمهوری بعد از خاتمی است.

با آقای حمزه کرمی که از قبل رفاقت داشتم وارد صحبت شدم.او از زمان مهندس موسوی در کارهای اجرایی دولت دستی بر آتش داشت و در آن زمان هم از مشاورین نهاد ریاست جمهوری بود.آقای کرمی گذشته از این پست ها علاقه ی ویژه ای به هاشمی وخاندانش داشت.او معتقد ومطمئن بود که هاشمی رئیس جمهور می شود.من نبودم.حتی یکبار روی کاغذ نوشت که ها شمی رئیس جمهور است وامضاء کرد.اما من نوشتم وامضاء کردم که نیست.

با این همه من با تمام وجود معتقد بودم که هاشمی باید بیاید.و باید تلاش کنیم که گروهی عملگرا کشور را در دست بگیرند.ماههای پایانی سال 83 کارهای انتخاباتی کم کم شروع شد.چندین دیدار با مهدی هاشمی و خود آقای هاشمی داشتیم که چه باید کرد.خود آقای هاشمی می گفت که تردید دارد،اما پسرش(مهدی)می گفت که تردید نکنید!بابا حتما می آید.ما هم با تردید و بی تردید کار خود را شروع کردیم.خیلی ها آمده بودند ستاد ها شمی کار کنند.معلوم نبود چرا آن ستاد اینقدر شلوغ بود؟

                                                                                             ادامه دارد

به مناسبت اولین سالگرد پیروزی قاطع احمدی نژاد قصد دارم تا چند روزی از

نا گفته ها وخاطرات آن روز ها بنویسم.

من در ستاد هاشمی کار می کردم.راستش را بخواهید هنوز هم که یک سال از آن ماجرا می گذرد خودم هم نمی دانم آنجا چه کاره بودم؟

تحلیل خیلی ها این بود که هاشمی قطعا رییس جمهور است.من مطمئن نبودم.آن روزها با ولع و سرعت بسیار تاریخ را ورق می زدم تا ببینم در کجای تاریخ ایران یا جهان سابقه داشته که یک رییس جمهور پس ازگذشت یک یا دو دوره ازدوران ریاست جمهوری اش دوباره توانسته با رای مردم ردای رییس جمهوری به تن کند؟ 

تنها چرچیل را یافتم که چنین بوده است و من غافل از شرایط زمانی ومکانی بریتانیای آن زمان وتفاوت های بسیارش با ایران این زمان دلخوش به همین یک مشابه پیروز، تلاش برای پیروزی هاشمی را آغاز کردم.

                                                                                            ادامه دارد 

یادتان هست بعد از بردتیم ملی فوتبال ایران از آمریکا،صدا وسیمای ایران سرود مرگ بر آمریکا را پخش کرد؟

حالا ایران در دو بازی 5 گل خورده است، آنگولا 1 گل!!!!

آمریکا هم ایتالیای مدعی را متوقف کرده است.

فکر می کنید در چنین شرایطی باید چه سرودی پخش شود؟

باختیم.مبارک است.راحت شدیم از دست دلشوره واگرواما و شاید.هم با شادی های فوتبالی خداحافظی کردیم هم با احتمالات.اینطوری بهتراست.ناگفته نماند همین که علی دایی روی نیمکت نشست یک پیروزی بزرگ برای فوتبال ایران است.

عکس خیلی ها که فکر می کنند و می گویند فوتبال در مستطیل سبز عین زندگی است من فکر می کنم و می گویم فوتبال هیچ ربطی به زندگی ندارد.

به نظر من دلیل استقبال بی حد وحصراز فوتبال این است که آدم را از فضای جدی وخشن زندگی بیرون می کشد و حجم گرد توپ  ومستطیل زمین ومکعب دروازه ذهن را

پرمی کند.برد وباخت هم بهانه ای می شود برای شادی و سرکوب در خلاء ذهن وهمه ی این ها خود به خود ابزاری می شودبرای غرور و سرشکستگی ملی درحالی که هیچ ربطی به انسان وعمق آن ندارند.

فوتبال در جهان امروز تنها یک صنعت است که سیاستمداران آن را به احساسات توده های مردم گره زده اند.هر چقدر که یک صنعت می تواند عین زندگی باشد فوتبال هم

می تواند.

یعنی ما از آنگولابدبخت تریم؟

آنگولا 90  دقیقه مکزیک قدرتمند رابه زانو درآورد.

این کار راایران با آن همه های وهوی  وتبلیغات نتوانست انجام دهد!

حالا خداکند دربرابرپرتغال جبران کند!!!

نفس ها را درسینه حبس کنید.

ساعت 16:30 سوت سرنوشت فوتبال ایران در این جام جهانی به صدا درمی آید.

فیل بزرگ در انتظارماست.

دیده اید ما ایرانی ها به ویژه برخی از مسئولان یک حرف عجیبی درباره ی فوتبال می زنیم و فقط تا قبل از بازی به آن پایبند می مانیم؟

آن حرف عجیب این است که:نتیجه برای ما مهم نیست!!!!!!فقط خوب بازی کردن مهم است!!!!البته جالب اینجاست که بی برو برگرد بعد ازباخت،همه زیر حرفمان می زنیم!

این شعار عجیب ما درست عکس شعار برزیلی هاست.

آن ها می گویند:هر بازی فقط با کسب نتیجه ی مطلوب معنی می دهد.

البته راستش را بخواهید این شعار الکی ما ریشه در فرهنگ عارفانه ومنفعلمان دارد.

ایرانی ها هر گاه در معرض امتحانی جدی قرار می گیرند،خود را از پیش باخته فرض می کنند.پس اگر باختند چیزی را از دست نداده اند واگر هم بردند،یک بازی باخته را برده اند.پس باز هم چیز زیادی به دست نیاورده اند.

به هر تقدیر وقتی که ما درست نقطه ی مقابل شعار برزیل شعار می دهیم ،انتظار دارید اگر برزیل اول یا دوم یا سوم جهان شود،ماچندم شویم؟؟؟؟

خدایان174 دقیقه درکنار بازیکنان ترینیدادوتوباگو قدم زدند.فقط 6 دقیقه آن ها را ترک کردندودربرابرانگلیس تنهایشان گذاشتند.

بی شک ترینیداد تا کنون شگفتی جام است.این کشور اکنون رکورددارکوچکترین وکم جمعیت ترین تیم حاضر در تمام دوره های برگزاری جام جهانی است .

انگلیس اما زادگاه فوتبال!...

جمهوری ترینیداد وتوباگو بازی با انگلیس را باخت اما اگر کمی تامل کنیم خواهیم دید که برنده ترین تیم حاضر در جام جهانی است.این کشورتا پیش از شروع جام جهانی آلمان کشوری ناشناخته بود،اما حالا نیست.

میلیاردها نفر درروی زمین این کشور یک میلیون وسیصدهزارنفری را شناختند.کشوری در منطقه ی کاراییب که یکی از مراکز کاشت کوکایین،کاکائو وشکر است.

نمی دانم چقدر حافظه تان یاری می دهد تاریخچه ی بازی های آلمان را در جام جهانی به یاد آورید؟

همین کلیزمن آلمان را در دقیقه ی 92 در جام1994 از حذف رهاند.بارها وبارها این اتفاق برای آلمان افتاده است.حالا هم که در دقیقه ی 91 اولین تیم صعود کننده به مرحله ی دوم شد.

عجیب نیست؟

این اسپانیا عجب تیم عجیبی است.اگر اینطور که اکراین را له و لورده کرد بازی کند برزیل هم بیچاره می شود.

البته داور هم زیادی هوای اسپانیا را داشت.اگر فیفا بخواهد عادلانه بر خورد کند باید این تیم داوری را به خانه هایشان بفرستد.

خبرگزاری فارس گزارش داد خبر رفع توقیف ایران تایید نشده است

روزنامه ی ایران از شنبه منتشر می شود.مبارک است

امروز در بعضی از اخبار خواندم احتمال دارد علی دایی در مقابل پرتغال به میدان برود.

من برای دایی احترام زیا دی قائلم.ولی دعا می کنم او درمقابل پرتغال بازی نکند.

نه به خاطر مصدومیت!

به خاطرخدا!

تنها راهی که می شود خاطره ی تلخ شکست بد ایران از مکزیک را از ذهن ملت پاک کرد،پیروزی در برابر پرتغال است.

شکست هایی از این دست که ما خوردیم هر چند زود فراموش می شوند اما درناخودآگاه یک ملت می ماند و نهادینه می شود.

باید پیش از آنکه این شکست مانند شکست های قبلی به عمق ناخودآگاه ملت هجرت کند  جای آن را با پیروزی درمقابل فیل بزرگ عوض کرد.به قول آقای احمدی نژاد،این کار شدنی است!

نمی شود!

ولی اما احتمالا شاید اگربشود...

شکست از مکزیک فراموش شد.حالا بیایید امیدوار باشیم که فیل بزرگ را از پا درآوریم.

دادکان گفته است به صعود امیدواریم!!!!!!!!!...

راست می گوید.بیایید همه امیدوار باشیم.

بدبختی ملت ما این است که همیشه امیدوار است.

ما به جای کار کردن امیدواریم!

مابه جای فکر کردن امیدواریم!

ما به جای منطقی بودن امیدواریم!

ما به جای تصمیم های بزرگ و خلاقیت های بکرامیدواریم.

ما امیدواریم

همیشه بوده ایم و همیشه خواهیم بود.

پس بیایید بازهم امیدوارباشیم پرتغال را ببریم.

درست یادم نیست که مطلب زیر را کجا خواندم.اما خوب یادم هست که عمق آن به شدت من را به فکر برد.خواندن آن را به شما توصیه می کنم: